Stablecoins zijn op dit moment overal. Bedrijven, banken, techreuzen, iedereen lijkt er één te willen lanceren. In de kern is een stablecoin een digitale munt die gekoppeld is aan een bestaande valuta, meestal de dollar of de euro. Ze draaien op blockchaintechnologie en worden ingezet voor betalingen en financiële afwikkeling. Bekende voorbeelden zijn Tether (USDT) en USDC. Let wel op: “stabiel” betekent bedoeld om stabiel te zijn. Niet automatisch gegarandeerd.
Waarom richten bedrijven zich nu massaal op stablecoins?
Omdat je ze wereldwijd kunt versturen, bijna direct en zonder klassieke tussenpartijen. Dat maakt ze interessant als nieuwe betaalinfrastructuur. Niet alleen voor crypto, maar ook tussen bedrijven onderling. PayPal en Visa experimenteren ermee. Europese banken onderzoeken eigen euro-varianten. Als dit efficiënter werkt dan het huidige systeem, verandert dat hoe we met geld omgaan.
Waarom is regelgeving zoals MiCAR belangrijk?
Stablecoins staan of vallen met vertrouwen. Daarom is regelgeving relevant, want dat biedt vertrouwen. MiCAR bepaalt in Europa wie ze mag uitgeven, hoeveel reserves vereist zijn en hoe transparant dat moet gebeuren. In de Verenigde Staten zie je vergelijkbare wetgeving zoals de Genius Act. Dat geeft gebruikers meer duidelijkheid. Tegelijk neemt het onzekerheid weg bij het bedrijfsleven, dat daarom nu pas durft in te stappen.
Waarvoor worden stablecoins nog meer gebruikt?
Binnen crypto zijn stablecoins al jaren een soort digitale parkeerplaats. Je kunt wisselen tussen munten zonder terug te gaan naar je bank. In DeFi, financiële apps op een blockchain, worden ze gebruikt om rendement te zoeken of om leningen af te sluiten zonder bank. En in landen met hoge inflatie gebruiken mensen ze als digitale dollars. Niet omdat het perfect is, maar omdat het soms stabieler voelt dan de eigen munt.
Wat zijn de risico’s?
Het grootste risico is tegenpartijrisico. Je vertrouwt erop dat de uitgever echt voldoende reserves heeft en die ook kan uitbetalen als veel mensen tegelijk uitstappen. Als dat vertrouwen breekt, werkt snelheid ineens tegen je. Luna/TerraUSD liet zien hoe hard dat kan misgaan. De koppeling viel weg en miljarden verdwenen in korte tijd. Daarnaast spelen bredere vragen. Als grote hoeveelheden geld verschuiven van bankrekeningen naar stablecoins, raakt dat banken en financiële markten. Wie geeft uit. Waar zitten de reserves. Wat gebeurt er bij paniek. Het gaat dus niet alleen over technologie.
Hoe verschilt een stablecoin van een digitale euro?
Een stablecoin wordt uitgegeven door een private partij. Een digitale euro zou worden uitgegeven door de Europese Centrale Bank en onder haar verantwoordelijkheid vallen. Dat verschil zit in wie uiteindelijk garant staat. Bij een stablecoin vertrouw je op een bedrijf en zijn reserves. Bij een digitale euro zou je een directe claim hebben op de centrale bank. Dat verschil in basis van vertrouwen is fundamenteel. De vraag is óf en hoe deze vormen van geld naast elkaar kunnen bestaan.
Vond je dit interessant?
Ontvang nieuwe artikelen in je inbox.